Rozdział 145

Perspektywa Natashy

Przez dłuższą chwilę mogłam tylko gapić się na nią w osłupieniu, w całkowitej ciszy, z głową wirującą jak karuzela.

A potem, mimo wszystkiego—mimo żałoby, strachu i tej kompletnie beznadziejnej sytuacji, w której obie utknęłyśmy—zaczęłam się śmiać.

To był trochę histeryczny śm...