Rozdział 162

Perspektywa Daveliny

– No proszę, proszę – bełkotał jeden z nich, wlepiając we mnie wzrok z niepokojącą intensywnością. – Co my tu mamy? Śliczną małą ludzią dziewczynkę, sama w lesie.

– Nie jesteśmy sami, proszę pana – odezwał się Xavier, stając przede mną jak tarcza. – I wracamy na ucztę. Prosimy...