Rozdział 192

Perspektywa Daveliny

Odchylił się ode mnie tylko na tyle, żeby móc mówić, z ust wciąż lśniły mu krople mleka.

– Tak. Boże, tak. To jest jak… jak chłodna woda na oparzenie. Ogień w moich żyłach gaśnie.

Zaraz potem jego usta znowu były na mnie, tym razem bardziej łapczywie. Ssał mocniej, głębiej, ...