Rozdział 194

Rowan leżała oparta o szpitalne poduszki, kroplówka równym tempem sączyła się do jej ramienia. Twarz miała kredowobiałą, jakby ktoś wyssał z niej całą energię. Gdy do drzwi rozległo się pukanie, wyprostowała się odruchowo, przekonana, że to lekarz na obchodzie.

– Proszę – rzuciła.

Drzwi się otworz...