Rozdział 105

Wren

Mój wzrok po raz dziesiąty tej nocy ucieka w stronę Ezry. Od tamtego telefonu zrobił się dużo spokojniejszy. Aż za bardzo.

– Skarbie? – unoszę brew, patrząc, jak bezmyślnie kręci łyżką w jedzeniu. Je też w ślimaczym tempie.

Wymusza uśmiech.

– Tak, kochanie?

– Powiesz mi w końcu, o co ch...