Rozdział 141

Ezra

Nogi niosą mnie same, zanim w ogóle zdążę pomyśleć. Idę prosto do drzwi i, jak nic, Mitch stoi na naszym ganku.

Włosy ma zaczeskane do tyłu, na twarzy twardy, nieprzyjemny grymas.

– Mitch – wyduszam, kompletnie zaskoczony. – Myślałem, że nie... kurwa, fajnie cię widzieć.

Jego usta wykrzywi...