Rozdział 142

Wren

Powietrze ucieka mi z płuc, kiedy patrzę na łzę spływającą po policzku Pete’a.

Płaczę, odkąd zobaczyłam, jak Ezra rozsypał się jak dziecko, przepraszał raz po raz za wypadek.

Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, jakie poczucie winy go zżera. Musiałam wręcz wbić stopy w podłogę, żeby dać...