Rozdział 30

Wren

Przez chwilę oboje milczymy, jak zamrożeni w czasie, jakby wystarczyło się poruszyć albo nawet odetchnąć, a ta chwila uleci nam z rąk.

Więc stoimy i patrzymy na siebie, wlepieni w siebie wzrokiem, całkiem pogubieni.

Ezra puszcza mój nadgarstek, a ja przełykam ślinę.

– Jesteś twardy ...