Rozdział 79

Ezra

Zapada cisza.

Sposób, w jaki na mnie patrzy, coś we mnie łamie. Widzę jej wściekłość w mojej obronie, widzę, że mnie rozumie, ale jednocześnie… patrzy na mnie, jakbym był obcy.

– Rozumiem – pociąga nosem, wycierając łzy. – Zasłużył sobie. A-ale… trzymałeś to w sobie przez lata, śledził...