Rozdział 152

ARIA

Moje kolana się ugięły. Po raz pierwszy od wielu dni nadzieja wydała się realna, namacalna. Nie tylko życzeniowe myślenie czy desperackie modlitwy, ale rzeczywiste naukowe dowody na to, że mój syn może przeżyć.

„Pokaż mi,” zażądałam, sięgając po papiery, które Jack machał. Moje ręce drżały ta...