Rozdział 127

Perspektywa Sadie

Nie mogłam się nie gapić. Nigdy wcześniej nie widziałam na żywo takich ciał — sam wyraźnie zarysowany brzuch i szerokie ramiona. To było jak patrzeć na żywe rzeźby.

Jeden z nich przyłapał mnie na gapieniu się i puścił do mnie oczko.

Dłoń zasłoniła mi oczy.

— Dość. — Głos Jake’a...