Rozdział 162 162

Uśmiech Sophii od razu się poszerzył i widać było, że jest zadowolona. „To dobrze. Uff, kamień z serca, że nie masz żadnych wyrzutów sumienia i nie obwiniasz Mayi za to, co się stało. I cieszę się, że wy dwoje to sobie układacie.”

„Tak, układamy,” powiedziałem cicho, a ledwie widoczny uśmiech drgną...