Rozdział 25 25

Tym razem nie dało się już pomylić poczucia winy, które przemknęło mu po twarzy na mój wybuch, i naprawdę się skrzywił, wstał, zaczął chodzić tam i z powrotem, klnąc pod nosem.

Pochyliłam się do przodu, nakręcając się coraz bardziej, kiedy wreszcie wyrzuciłam z siebie wszystko, co we mnie siedziało...