Rozdział 47 47

Wierciłem się niespokojnie na krześle, a sumienie gryzło mnie jak uparta szczurza morda przeżuwająca stary materiał. Nieważne, ile razy Willow próbowała mnie zapewniać, że nie obwinia mnie o to wszystko, co się wydarzyło — ja i tak nie potrafiłem zrzucić z siebie tego ciężaru winy.

Mruknąłem cicho:...