Rozdział 7 7

Kiedy wreszcie znowu zostałam sama, podeszłam do okna i oparłam czoło o szybę, wpatrując się w ruchliwą ulicę na dole. Myśli miałam jak groch z kapustą i nie chciałam ich jeszcze przesiewać. Gdybym spróbowała pomyśleć o Eliasie, nie byłam pewna, czy nie skończy się to tym, że rozkleję się na amen.

...