Rozdział 232

Ten powolny, mroczny uśmiech Damona, który zawsze zapowiadał coś nieprzyzwoitego.

　　Sięgnął na bok i wrócił z małą złotą buteleczką.

　　Miód.

　　Ciemny, gęsty, kapiący miód.

　　"Co... co robisz..." wysapałam, ale on już go nalewał.

　　Ciepły złoty syrop spływał na moje piersi w powolnych, lepkich strumi...