Rozdział 104

Perspektywa Nolana

Stałem tam jeszcze długo po tym, jak zniknęła.

Cisza uderzyła mnie mocniej, niż się spodziewałem. Powietrze wciąż miało w sobie jej zapach — delikatny, znajomy, doprowadzający do szału — a na moich dłoniach utrzymywało się ledwie wyczuwalne ciepło chłopców, tam, gdzie ich ma...