Rozdział 230

Nie jestem zaskoczona.

Perspektywa Anny.

On tam był, stał tuż przede mną.

Mężczyzna, którego uważaliśmy za martwego. Albo ktoś, kto wyglądał jak on.

Nazwał ją swoją córką. Przytulił ją jak własne dziecko – dziewczynkę, którą Teodor znalazł zapłakaną w kącie.

Kiedy wciągnął ją w objęcia, stałam...