Rozdział 6 Dług krwi

[Freya]

Znałam to spojrzenie. Widziałam je na twarzach lekarzy przez cały okres szkolenia, kiedy mieli przekazać najgorszy możliwy rodzaj wiadomości. Sama ćwiczyłam ten sam wyraz w lustrze, przygotowując się na dzień, w którym to ja będę musiała zburzyć komuś świat kilkoma starannie dobranymi słowami.

Wzięłam głęboki oddech i weszłam do sali.

— Doktor Harper, muszę z panią porozmawiać o rokowaniach pani mamy.

— Badania neurologiczne nie wykazują żadnej poprawy. Aktywność mózgu pozostaje minimalna. — Zawahał się na moment. — Uważamy, że weszła w stan wegetatywny utrwalony.

Słowa zawisły między nami w powietrzu jak wyrok śmierci.

— Takie przypadki potrafią być… trudne — powiedział doktor Salvatore, a jego głos złagodniał. — Wiele rodzin w pani sytuacji decyduje się odpuścić. Nikt nie będzie pani oceniał, jeśli uzna pani, że to najbardziej współczujący wybór.

Gwałtownie uniosłam głowę, wbijając w niego wzrok.

— Sugeruje pan, żebym odłączyła moją matkę od aparatury?

— Jedynie stwierdzam, że podtrzymywanie życia w nieskończoność, bez rozsądnych podstaw, by oczekiwać powrotu do zdrowia… — Przerwał, dobierając słowa z ostrożnością. — To ciężar, którego wielu nie zdecydowałoby się dźwigać.

— Cóż, ja nie jestem „wielu” — powiedziałam twardo. — To moja matka. Poświęciła dla mnie wszystko. Nie poddam się.

Przez dłuższą chwilę mi się przyglądał; jego niebieskie oczy były nie do odczytania.

— A co z kwestiami finansowymi? Ośrodki opieki długoterminowej są niezwykle drogie.

— Jakoś to rozwiążę — odparłam, choć w głowie już pędziły mi myśli o tym, jak niewykonalna jest ta sytuacja.

— Jeśli będzie pani potrzebowała wsparcia finansowego — powiedział cicho — z przyjemnością pomogę pani osobiście. Z własnych środków.

Patrzyłam na niego, autentycznie zszokowana. Prawie się nie znaliśmy — byłam tylko nową stażystką w jego szpitalu. Dlaczego miałby oferować własne pieniądze na coś tak osobistego i kosztownego?

— Nie — powiedziałam stanowczo, kręcąc głową. — Ona zostaje tutaj. Sama znajdę sposób, żeby za to zapłacić.

— Freya — powiedział, a moje imię zabrzmiało dziwnie intymnie w jego formalnym tonie. — To nie kwestia dumy. Koszty mogą być ogromne, a pani pensja rezydentki nawet się do tego nie zbliży. Mam więcej niż dość pieniędzy i chcę pani pomóc. Proszę mi na to pozwolić.

— Powiedziałam nie — powtórzyłam, patrząc mu prosto w oczy. — Doceniam ofertę, doktorze Salvatore, ale to moja odpowiedzialność. Nie pańska.

Zacisnął szczękę, a brwi ściągnęły mu się w wyraźnej frustracji. Wyprostował się do pełnej wysokości; ramiona stwardniały, gdy ponownie przybrał profesjonalną postawę.

— Jak pani sobie życzy. Ale oferta pozostaje aktualna, jeśli zmieni pani zdanie.

Tego wieczoru siedziałam przy kuchennym stole z plikiem papierów — wyciągami z konta, dokumentami dotyczącymi nieruchomości, wszystkim, co dałoby się zamienić na gotówkę. Mieszkanie było małe i zaniedbane, ale w całkiem przyzwoitej okolicy. Gdybym je sprzedała, mogłabym pokryć koszty leczenia mamy może przez sześć miesięcy. Nie wiedziałam, gdzie potem będę mieszkać — może na ławce w parku, stając się kolejną bezdomną w medycznym uniformie — ale nie obchodziło mnie to.

Nie obchodziło mnie, jeśli nigdy się nie obudzi. Chciałam tylko, żeby żyła, żeby była ze mną. Nawet nieprzytomna wciąż była moją matką. Wciąż tą osobą, która mnie wychowała i kochała bezwarunkowo.

W niedzielę szukałam na laptopie agentów nieruchomości, kiedy ktoś zaczął walić w drzwi, a metaliczny pogłos poniósł się po moim małym mieszkaniu.

— Freya! Otwieraj! Wiem, że tam jesteś!

Głos był mi nieznany, ale rozkazujący. Podeszłam ostrożnie, zaglądając przez judasza w drzwiach antywłamaniowych. Po drugiej stronie, za prętami zewnętrznej metalowej bramy, która w naszym budynku stanowiła drugą barierę, stał mężczyzna w średnim wieku; ubranie miał pogniecione, a oczy przekrwione.

— Kto tam? — zawołałam przez te podwójne zabezpieczenie, nie dotykając żadnego zamka.

— Twój ojciec. Marcus Lewis — powiedział, przyciskając twarz bliżej metalowej kraty. — Otworzysz te cholerne drzwi? Musimy porozmawiać.

Zamarłam, ściskając dłonią futrynę. — Mój ojciec?

Nie był w niczym podobny do tego, jak go sobie wyobrażałam — niższy, niż się spodziewałam, z przerzedzającymi się brązowymi włosami i lekko desperackim wyrazem twarzy kogoś, kto pił.

— Piętnaście lat — powiedziałam powoli, a mój głos odbił się echem w wąskim korytarzu między nami. — Piętnaście lat i teraz się zjawiasz?

— Myślałem o tobie i o Celeste — oznajmił, próbując uśmiechnąć się ze współczuciem, co bardziej przypominało grymas. — Chciałem się… odnowić więzi z rodziną. Zobaczyć, co u was.

Przewróciłam oczami i już sięgałam, żeby zasunąć osłonkę na judaszu. — Daj spokój. Nie interesuje mnie, jakie bzdury próbujesz mi wcisnąć.

— Czekaj, czekaj! — zawołał, a w jego głosie nagle zabrzmiała desperacja. — Słuchaj, dzieciaku, nie przyszedłem na rodzinny zjazd. Prawda jest taka… potrzebuję pomocy.

— Pomocy? — Zatrzymałam się i znów zajrzałam przez judasza.

— Mam teraz nową rodzinę. Żonę, dwójkę dzieci. — Jego głos złagodniał. — To dobre dzieci, Freya. Twoje przyrodnie rodzeństwo. Pytają o swoją starszą siostrę, panią doktor.

— Do rzeczy, Marcus.

Westchnął teatralnie. — Przechodzimy trudny okres. Nawet nie chcę prosić, ale rodzina pomaga rodzinie, prawda? Wiem, że mnie przy tobie nie było, i żałuję tego każdego dnia, ale teraz próbuję być lepszy.

— Niech zgadnę — powiedziałam beznamiętnie. — Znowu przegrałeś wszystko w hazardzie? Niektóre rzeczy się nie zmieniają.

Jego twarz stężała. — Słuchaj, te dzieci też są z twojej krwi. Teraz zarabiasz jak lekarz. Masz obowiązek pomóc.

— Zwariowałeś? — Odsunęłam się od judasza. — Zostawiłeś nas, kiedy miałam osiem lat. Nie zapłaciłeś ani centa alimentów. Mama pracowała na trzech etatach, żeby posłać mnie do szkoły, podczas gdy ty zakładałeś swoją nową, idealną rodzinkę.

Zaczął wyrzucać z siebie jakieś bzdury przez te podwójne bariery o popełnianiu błędów i o tym, że krew jest gęstsza od wody. — Nadal jestem twoim ojcem, na litość boską. To się chyba do czegoś liczy, co?

— Wynoś się — przerwałam mu. — Natychmiast odejdź od moich drzwi.

— Słuchaj, ty niewdzięczna mała… — warknął, a jego twarz poczerwieniała, gdy naparł na metalową bramę.

— Nie, to ty posłuchaj — powiedziałam, a głos zadrżał mi ze złości. — Moja matka walczy teraz o życie. Jest jedynym rodzicem, jakiego kiedykolwiek miałam. Już tonę w rachunkach ze szpitala, próbując utrzymać ją przy życiu. Myślisz, że mam pieniądze do rozdania? To ty powinieneś oferować pomoc mnie, nie odwrotnie!

— A co z Celeste? — zapytał Marcus tonem swobodnym, jakby pytał o daleką znajomą. — Niech zgadnę — w końcu przedawkowała ten syf, który zawsze brała?

— Ty żałosny, osądzający hipokryto — syknęłam przez drzwi. — Nie masz prawa zjawiać się po piętnastu latach i ją krytykować. Poświęciła dla mnie wszystko, kiedy ciebie nie było. Jak śmiesz!

— Myślisz, że jesteś ode mnie lepsza? — prychnął Marcus, a jego twarz, zniekształcona przez judasza, wyglądała jeszcze paskudniej. — Wiesz, dlaczego w ogóle wpadła w narkotyki? Bo sprzedawała swoją krew na czarnym rynku, żeby zapłacić za twoją wypasioną edukację. Doktor Freya z zadartym nosem. To przez ciebie leży w tym szpitalnym łóżku.