Rozdział 109

„Rosie, mój mały aniołku….”

Brwi Myli ściągnęły się w zmartwioną kresę, bo ten dziwny, chropowaty głos dalej szeptał do niej spokojnie i poufale, dmuchając jej prosto w ucho krótkimi podmuchami powietrza — tak blisko musiał stać ten ktoś.

Czuła, jak palce powoli, zaborczo przesuwają się po jej wło...