Rozdział 37 ODMOWA

PERSPEKTYWA RAGNARA

Kiedy odsuwam się od niego, Sebastian skomle, jakbym zrobił coś, co mu się nie spodobało.

Później mi za to podziękuje.

Popycham go i znów przewracam na plecy; muszę widzieć jego twarz.

Jego piwnozielone oczy zachodzą łzami, wargi ma spuchnięte, a z kącika ust ciągnie się smug...