Rozdział 31

Rhea

Jax jeszcze przez długą chwilę utrzymywał ze mną kontakt wzrokowy; coś niewypowiedzianego przepływało między nami. W końcu skinął głową i odwrócił się. Tym razem jednak jego barki były rozluźnione, krok lekki, a tuż zanim zniknął w tłumie, obejrzał się i posłał mi uśmiech, od którego ścisnęło ...