Rozdział 102 102

Mrugnięciem odganiam zaskoczenie i układam w głowie ripostę. – Każdy, kto nie ma takiej reakcji, po prostu okłamuje samego siebie.

W oczach Gabriela błyska wesołość. – Spokojnie. Mówię tylko, że fajnie się patrzy, jak ty potrafisz się cieszyć rzeczami, które inni biorą jak chleb powszedni.

Jego sp...