Rozdział 148 148

„Dziękuję” — mówię i przykładam telefon do ucha.

Serce wali mi jak oszalałe. Nie rozmawiałam z Gabrielem prawie dwa miesiące. Jasne, odzywałam się do niego przez kamery, ale nigdy nie mam pewności, czy on naprawdę słucha. Ściska mnie w żołądku, jakbym właśnie zjechała windą na sam dół, a w ustach r...