Rozdział 154 154

Pokój jest tak samo pusty, jak go pamiętam. Utylitarny, wręcz. Gabriel bez ceregieli rzuca mnie na nieskazitelnie pościelone łóżko, a ja podpieram się na łokciach i patrzę, jak się rozbiera.

— Ściągnij ciuchy — rozkazuje, rzucając koszulę na podłogę.

Mój wzrok wycina w nim głodną ścieżkę po umięśn...