Rozdział 179 179

„Już się rozproszyłaś?” pyta między pocałunkami.

„Nie-e,” kłamię. „Dalej jestem strasznie, strasznie spięta i wściekła.”

Chichocze, a to drżenie przechodzi po mojej skórze jak dreszcz. Czuję się tu tak na widoku — za plecami mam rozlane po oknach miasto, a spódnicę podciągniętą aż do pasa. Ale to ...