Rozdział 195 195

Prawie każda spluwa w pokoju jest wycelowana we mnie, a ja niemal czuję ten ciężar bycia „tym celem”, wiszący nade mną jak chmura przed burzą. Felicity zamiera i powoli się odwraca, żeby stanąć do mnie przodem. Już się nie uśmiecha.

– A ty myślisz, że co robisz, kochanie? – pyta.

– Puść ich – mówi...