Rozdział 62 62

Sekundę później Andrew pewnym krokiem wychodzi zza rogu, śmiejąc się. „Ale ubaw” — mówi swoim gardłowym, irlandzkim akcentem. „Trzeba to kiedyś powtórzyć.”

Jego ludzie ruszają naprzód, a ja podejmuję ostatnią, desperacką próbę, żeby wyrwać się z ich łap, ale nic z tego. Jeden z nich łapie mnie za w...