Rozdział 92 92

Ale wtedy spojrzenie Gabriela nagle się zawęża i pochyla się bliżej, tak że jego oddech łaskocze mnie w wargi. W żołądku mam motyle.

Jego głos jest niski i twardy. —Będziesz się trzymać moich zasad, Alexis. A dzięki temu zostaniesz przy życiu i nic ci się nie stanie.

Puszcza mój policzek i obchodz...