Rozdział 148

Roześmiałem się. Wyszło to źle — pusto, ostro. — Pieprzysz.

Ale głos mi zadrżał.

W oczach Jessiki było coś, czego nigdy wcześniej nie widziałem. Żadnej manipulacji. Żadnego wyrachowanego okrucieństwa. Tylko… czysta, bezdenna nienawiść. Wyglądała, jakby wreszcie pękła.

— Jeszcze nic nie słyszałeś!...