Rozdział 206

Skóra rzemieni wżynała mi się w nadgarstki jak zęby. Kostki miałem przywiązane do nóg krzesła tak ciasno, że dwadzieścia minut temu stopy kompletnie mi zdrętwiały. Loch—bo bądźmy szczerzy, tym właśnie było to gówno—pachniał pleśnią, krwią i moim własnym strachem zmieszanym z potem.

To była ściema. ...