Rozdział 248

Śmiech tej kobiety odbijał się echem po lochu jak tłuczone szkło szorujące po moich bębenkach. Pochyliła się bliżej, a ja poczułem żar jej oddechu — zjełczały, jakby coś wypełzło z grobu — mieszający się z zimnym powietrzem, które ją otaczało.

— A jakie to ma znaczenie? — zamruczała, a jej głos oci...