Rozdział 4

Perspektywa Tori:

Wzrok Alexandra powoli prześlizgnął się po moich ubraniach, całych w pyle, z wyraźnym niesmakiem.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, pojawiła się Lydia z naręczem świeżej pościeli.

Zastygła w pół kroku, gdy zobaczyła całe zgromadzenie.

– Lydia – Alexander od razu się do niej zwrócił. – Dlaczego Tori wygląda, jakby czołgała się po strychu?

– Panie, ja… – Lydia zawahała się, wyraźnie skrępowana tym, że wpakowano ją między członków rodziny.

– Panna Mia zasugerowała ulokowanie panny Sullivan w starych pokojach opuszczonego zachodniego skrzydła. W tej chwili szykuje ten pokój.

Zanim rozmowa zdążyła się rozwinąć, zza rogu wyłoniła się Hannah.

Jej oczy od razu rozbłysły na widok Lucasa Graysona. Szybko podeszła z gorliwym uśmiechem, najwyraźniej zupełnie ślepa na napięcie wiszące w korytarzu.

– Alfa Lucas! Co za miła niespodzianka – zaszczebiotała, wygładzając już i tak idealnie ułożoną, jedwabną bluzkę. – Nie miałam pojęcia, że dziś pan nas odwiedzi.

Lucas skinął uprzejmie głową, jego twarz pozostała grzeczna, ale zdystansowana.

– Pani Price.

Zamarłam na dźwięk imienia. Lucas. Lucas Grayson. Alfa stada Graysonów? Najpotężniejszy wilkołak w całym Moonhaven?

Lucas spotkał się ze mną wzrokiem, po czym zwrócił się do Hannah:

– A to kto? Byłem przekonany, że ma pani tylko dwie córki.

Hannah zamrugała, dopiero teraz jakby dostrzegając mnie, całą w kurzu. Jej uśmiech na moment przygasł, na twarzy przemknął cień niechęci, zanim znowu się opanowała.

– Ach – rzuciła, a jej ton wyraźnie oziębł. – To Tori, moja córka z poprzedniego związku.

Słowo „poprzedniego” przeciągnęła tak, jakby mówiła o jakiejś paskudnej chorobie.

– Wróciła do nas niedawno, po… pewnym czasie nieobecności.

Jej spojrzenie zwęziło się, gdy przeniosła wzrok z Lucasa na mnie.

– Mam nadzieję, że nie uraziła pana w żaden sposób, Alfo?

– Absolutnie nie – odparł płynnie Lucas, choć jego spojrzenie zatrzymało się na mnie z niepokojącą intensywnością.

– Jednak wygląda na to, że ma pani parę spraw domowych do uporządkowania.

Coś niebezpiecznego przemknęło mu w oczach – pierwotny odruch, szybko stłumiony. Utrzymał alfowską kontrolę, tylko lekkie rozdęcie nozdrzy zdradzało jego irytację.

Przesunął się i stanął przy kominku, najwyraźniej zamierzając obserwować, jak to się rozegra.

Twarz Alexandra poczerwieniała ze wstydu, gdy zerknął na potężną sylwetkę mężczyzny stojącego obok.

Zacisnął szczękę.

– Znajdź Mię i przyprowadź ją tutaj. Natychmiast.

Znajomy stukot obcasów Mii szybko oznajmił jej nadejście.

– Tatusiu, już wróciłeś? – jej głos był słodki jak miód, dopóki nie zobaczyła mnie. Jej oczy rozszerzyły się w teatralnym zdumieniu. – Tori! Co się z tobą stało?

Grała tak dobrze, że miałam ochotę jej zaklaskać.

– Zechciałabyś wyjaśnić, dlaczego Tori mieszka w opuszczonym zachodnim skrzydle? – spytał Alexander, tonem starannie trzymanym na wodzy.

Mii mina zmieniła się w niewinną konsternację.

— Zachodnie skrzydło? — zdziwiła się. — Nigdy nie powiedziałam, że ona ma tam zostać.

Twarz Lydii pobladła.

— Ale, panno Miu, przecież wyraźnie pani powiedziała...

— Nigdy w życiu nie wsadziłabym kogoś do tych okropnych, zagrzybiałych pokoi — przerwała jej Mia, wytrzeszczając oczy z udawaną szczerością. — No naprawdę, Lydio, jak mogłaś pomyśleć, że byłabym aż tak okrutna?

— Panno Miu, błagam — głos Lydii zadrżał od napięcia. — Ja nigdy nie podejmowałabym takich decyzji sama.

Mia odwróciła się do ojca, znów rozszerzając oczy w wyreżyserowanej niewinności.

— Tatusiu, przecież wiesz, że nigdy nie zrobiłabym czegoś takiego!

Zanim Alexander w ogóle zdążył zareagować, Hannah już oceniła sytuację i wysunęła się krok do przodu, z błyskiem ochronnego, macierzyńskiego instynktu w oczach — oczywiście nie w mojej obronie, tylko w obronie Mii.

— Wystarczy — rzuciła Hannah ostrym tonem, wyciągając palec w stronę Lydii. — Proszę się spakować i natychmiast opuścić dom. Kłamców u nas się nie toleruje.

Twarz Lydii się załamała.

Po chyliła głowę i przechyliła ją lekko, odsłaniając szyję — gest uległości wśród naszego rodzaju, zwłaszcza gdy wilk wyższego szczebla wydaje rozkaz.

— Proszę, pani Price — wyszeptała Lydia, a jej głos drżał. — Mam w domu trójkę szczeniąt. Potrzebuję tej pracy.

— Trzeba było o tym pomyśleć, zanim zaczęła pani kłamać na temat mojej córki — odparła Hannah lodowato.

Nie zamierzałam się w to mieszać.

Ale patrzenie na Lydię — która od mojego powrotu była dla mnie tylko dobra — stojącą nad przepaścią, gotową stracić utrzymanie przez kłamstwa Mii, rozpaliło we mnie coś dzikiego.

— Ona nie kłamie — powiedziałam cicho, ale stanowczo.

Wszystkie spojrzenia skierowały się na mnie.

— Byłam tam, kiedy Mia wydała to polecenie.

Oczy Hannah niebezpiecznie się zwęziły.

— Tori, nie podoba mi się, że dolewasz oliwy do ognia.

— Nie dolewam oliwy do ognia — ciągnęłam, zbierając się na odwagę. — I szczerze mówiąc, ten pokój mi nie przeszkadza. Już większość posprzątałam i w pełni mi wystarcza.

Lydia posłała mi wdzięczne spojrzenie, jej oczy lśniły od powstrzymywanych łez.

— No jasne, jeszcze będą się nawzajem kryć — wcięła się Mia, a jej głos ociekał sztuczną niewinnością. — Przecież to oczywiste, że są w zmowie. Ona jest tylko służącą Omegą, a Tori to...

— Kamery — przerwała jej Lydia, nadal zachowując szacunek w tonie, ale już pewniejsza.

— Na korytarzu przed pokojem panny Mii jest kamera. Powinna nagrać naszą rozmowę.

Kolor odpłynął z twarzy Mii.

Jej usta otwierały się i zamykały bezgłośnie, jak u ryby nagle wyrzuconej na brzeg.

— Ja... to absurd — wydusiła w końcu, ale z jej głosu zniknęła cała pewność siebie. — Tato, chyba nie możesz w to...

Alexander chrząknął znacząco, mrużąc oczy, gdy spojrzał na Mię.

Miał dokładnie tę minę, jakby od razu wiedział, co się wydarzyło, przejrzał przedstawienie swojej córki z tą charakterystyczną ojcowską przejrzystością.

– Mia – powiedział tonem spokojnym, ale twardym – przeprosisz teraz Tori. Natychmiast.

Szczęka Mii opadła.

– Co? Tato, chyba żartujesz! Nie będę przepraszać jakiejś Omegi! – wypluła ostatnie słowo tak, jakby miała je na języku jak truciznę.

– Mówię całkowicie poważnie – odparł Alexander, w głosie nie było nawet odrobiny miejsca na dyskusję.

Oczy Mii rozszerzyły się z oburzenia.

– Nigdy jej nie przeproszę.

– Mia. – Głos Alexandra przeciął jej protest jak nóż. – Teraz. Szlaban na miesiąc. Żadnych księżycowych kamieni.

Księżycowe kamienie – waluta, na której opierało się nasze społeczeństwo, dająca młodym wilkom możliwość kupowania luksusów. Dla kogoś takiego jak Mia, żyjącej wyprzedażami i lansowaniem się na mieście, to była kara jak wyrok.

– To jest takie niesprawiedliwe! – wrzasnęła Mia, a w jej oczach zaczęły zbierać się łzy. – Kto jest twoją prawdziwą córką, tato? ONA czy JA?

Wskazała mnie oskarżycielsko palcem, po czym tupiąc, pobiegła po schodach na górę.

Hannah odwróciła się do Alexandra, a jej twarz stężała.

– Jesteś dla Mii za surowy. Jeśli już trzeba szukać winnego, to tej niewdzięcznej Omegi – rzuciła, machając w moją stronę dłonią, nawet na mnie nie patrząc. – Powinna znać swoje miejsce i nie robić zamieszania.

Poczułam w środku gorzki błysk ironii na te słowa. Nawet kiedy mój ojczym stawał po mojej stronie, mama i tak znajdowała sposób, żeby być przeciwko mnie. Hannah Sullivan nigdy nie stanie po stronie własnej córki. Nigdy.

Rzuciła mi ostre spojrzenie i syknęła:

– Znasz swoje miejsce.

Przez cały ten czas miałam wyjątkowo wyraźną świadomość, że Lucas Grayson obserwuje wszystko tymi swoimi przenikliwymi, niebiesko‑szarymi oczami. Chłonął każde słowo, każdą reakcję, każdy układ sił panujący w domu państwa Price.

Jego lodowato niebieskie spojrzenie utkwiło w Hannah i niemal fizycznie czułam bijące od niego fale dezaprobaty.

Jego wilk – nie znałam jego imienia – był wyraźnie wzburzony. Jakby między nami zawibrował niski, ostrzegawczy pomruk, chociaż Lucas nie wydał z siebie żadnego dźwięku.

Hannah też musiała to poczuć, bo nagle wyprostowała się jak struna, a jej mina zmieniła się na sztucznie uprzejmą.

– Alfa Lucas – odezwała się z wymuszonym uśmiechem – proszę przyjąć moje przeprosiny za tę niefortunną rodzinną scenę.

Wskazała dłonią w stronę salonu gościnnego, tego „do przyjmowania gości”.

– Przejdźmy może w jakieś wygodniejsze miejsce, żeby omówić przygotowania do ceremonii połączenia Ethana i Fiony. Przygotowałam poczęstunek.

Wyczuwając swoją szansę na ucieczkę, błyskawicznie pozbierałam resztę swoich rzeczy.

– Powinnam iść do szkoły – rzuciłam, aż nazbyt chętna, żeby wyrwać się z tej dusznej atmosfery. Nie czekając na odpowiedź, szybkim krokiem wyszłam za drzwi.

---

Trzydzieści minut później.

Stałam przed sekretariatem Moonridge High School. Pani Sarah Blake, moja wychowawczyni, powitała mnie zaskakująco ciepło.

„Tori Sullivan” – powiedziała, uśmiechając się, gdy przeglądała mój plik. – „Twoje wcześniejsze wyniki w nauce są naprawdę imponujące. Zwłaszcza z cykli księżycowych”.

Skinęłam głową, niepewna, jak mam zareagować na pochwałę po tak długim czasie bez choćby jednego dobrego słowa.

Obliczanie cykli księżyca było w wilczej społeczności niezwykle cenioną umiejętnością – dokładne przewidywanie, jak fazy księżyca wpłyną na naszą siłę i zdolności, mogło oznaczać różnicę między zwycięstwem a porażką w wyzwaniach albo idealny moment na ważne rytuały i ceremonie.

– Pokażę ci szkołę – zaproponowała, prowadząc mnie korytarzami Liceum Moonridge. Inni uczniowie zerkali na mnie ukradkiem, gdy przechodziłyśmy obok.

Kiedy dotarłyśmy do stołówki, pani Blake wyjaśniła zasady wydawania obiadów:

– Musisz doładować swoją legitymację kamieniami księżycowymi.

Zawahałam się.

– Ja… teraz nie mam żadnych kamieni księżycowych.

Zrozumienie przemknęło po jej twarzy. Sięgnęła do kieszeni i wsunęła w moją dłoń dziesięć małych, fosforyzujących kamyków.

– To powinno ci wystarczyć na pierwszy tydzień – powiedziała ciszej. – Szkoła ma programy pomocy dla uczniów w twojej sytuacji.

– Dziękuję – szepnęłam, zaciskając palce na kamieniach tak mocno, jakbym trzymała ostatnią deskę ratunku.

Hannah nie dała mi ani jednego kamienia księżycowego na życie – zresztą nawet się tego po niej nie spodziewałam.

W przeciwieństwie do Mii, która dostawała co tydzień porządne kieszonkowe, ja musiałam radzić sobie sama. Dziesięć kamieni od pani Blake szybko się skończy, a ja nie mogłam w nieskończoność przyjmować cudzej litości. Musiałam znaleźć pracę. I to szybko.

Po złożeniu podań w ponad kilkunastu miejscach szybko się przekonałam, jak niewiele lokali chciało zatrudnić Omegę, zwłaszcza taką z moją przeszłością.

Akurat wtedy, gdy miałam już się poddać, w końcu dostałam posadę w „Księżycowym Cieniu” – kawiarni na Wyjącym Placu, która obsługiwała klientów wszystkich rang.

Menedżer, starszy wilk imieniem Greg, na początku był wyraźnie nieufny. Dopóki nie pokazałam mu, jak liczę, błyskawicznie podsumowując skomplikowane zamówienia z rabatami procentowymi.

Uniósł brwi, szczerze zaskoczony.

– Omega z takimi zdolnościami liczenia to rzadkość – mruknął, po czym od razu zaproponował mi pracę. – Przydasz się w godzinach szczytu, kiedy przy kasie robi się kolejka. Przyjdź po lekcjach.

Skinęłam głową z wdzięcznością. To było idealne rozwiązanie – mogłam chodzić do szkoły w dzień, a po południu i wieczorami pracować aż do zamknięcia lokalu.

Im mniej czasu spędzałam w domu u Price’ów, tym lepiej.

Nikt tam przecież nie chciał mnie oglądać, więc moja nieobecność wyjdzie wszystkim na dobre. Mogłam wymykać się późno w nocy, przespać parę godzin i wyjść, zanim ktokolwiek wstanie.

Nie rozumiałam wtedy jeszcze, jak niebezpieczne potrafią być noce dla samotnej Omegi.