Rozdział dwudziesty

Laura, niezdolna dłużej wytrzymać w przydzielonych jej kwaterach, w końcu pękła i wypadła na korytarz, a w głowie wciąż jej dudniło od dopiero co przebytych spotkań. Jej buty stukały o kamienną posadzkę, każdy krok napędzany narastającą wściekłością, gdy szła bez celu.

Kiedy skręcała za róg, minęła...