Rozdział dwudziesty siódmy

Członkowie watahy zaczęli wychodzić z ceremonialnej komnaty, rzucając Laurze zaciekawione spojrzenia, kiedy ją mijali. Ich szepty podążały za nią jak cienie, ale pierwszy raz nie były wypełnione uprzejmością, tylko po prostu… zdumieniem.

Laura stała przy postumencie, a palce wciąż jej mrowiły w mie...