Rozdział czterdziesty drugi

Laura szła dalej mimo pulsującego bólu w nodze. Każdy krok posyłał w udo nową falę agonii, ale nie zamierzała się zatrzymać. Nie wtedy, gdy była już tak blisko.

– Jeszcze tylko chwilę – szepnęła do siebie, posługując się gałęzią jak prowizoryczną kulą.

Spojrzała w niebo. Słońce dotykało krawędzi z...