Rozdział czterdzieści szósty

Noc zapadła, zanim zakończyło się spotkanie watahy. Laura stała na skraju polany i patrzyła w gwiazdy, a w jej głowie kłębiły się myśli o wilkach z pustymi oczami i umierających drzewach. Coś mrocznego nadchodziło. Czuła to w kościach.

— Nie możesz zasnąć? — za jej plecami odezwał się głęboki głos ...