Rozdział 149

Emily uśmiechnęła się, a w jej głosie pobrzmiewała nuta niezamierzonej melancholii.

— Nic na to nie poradzę. Dla nich to tak, jakbym tam po prostu umarła. Ona zawsze taka była — przy ludziach robi z siebie biedną, kruchą ofiarę. A za zamkniętymi drzwiami, nawet w biurze, nie przepuści żadnej okazji...