Rozdział 112

Velia

　　Las był cichy, skąpany w miękkim blasku księżyca przesączającego się przez korony drzew. Stałam nieruchomo, moje łapy lekko zapadały się w wilgotną ziemię, uszy były wyostrzone, serce biło jak szalone. Dario zniknął. Jeszcze chwilę temu był obok mnie, jego obecność była jak pocieszający cięż...