Rozdział 169

Perspektywa Xandera

　　W momencie, gdy Domenico uderzył o ziemię, ruszyłem w jego stronę, każda komórka mojego ciała drżała z ledwo powstrzymywanej furii.

　　Jak on śmiał.

　　Jak on, kurwa, śmiał położyć rękę—nie, pazur—na niej.

　　Warknął nisko w gardle, gdy wstawał, futro splątane krwią i brudem. Widz...