Rozdział 207

PERSPEKTYWA DANTEGO

　　Nie chciałem w to uwierzyć.

　　Moje myśli krzyczały zaprzeczenie, nawet gdy mój wilk zamarł we mnie, uszy nastawione, nos wciąż węszył powietrze.

　　Nie. Nie, to nie mogło być.

　　Ale zapach uderzył mnie jak pięść w brzuch — róże, ostre i słodkie, przenikające przez wilgotny smród...