Rozdział 220

PERSPEKTYWA VICTORII

　　Ciało Dantego było zbyt ciężkie w moich ramionach.

　　Zbyt nieruchome.

　　Zbyt ciche.

　　Oddychałam krótkimi, nierównymi oddechami, trzymając go na zimnej podłodze, moje ręce trzęsły się tak mocno, że myślałam, że kości mi pękną. Jego krew była wciąż ciepła na moich dłoniach, a k...