Rozdział 103 SZTUKA ZGŁOSZENIA

Opada mi szczęka, a w głowie robi się zupełna pustka, kiedy wpatruję się w górującą nade mną, przerażającą sylwetkę Luciena, a jedno jedyne słowo odbija się od wilgotnych, kamiennych ścian lochu, dźwięcząc mi w uszach pustym echem...

Klęknij?

— Co... co?! — jąkam się, a głos łamie mi się pod nagły...