Rozdział 16 SPOJRZENIE NA BESTIĘ

—Ja nie… ja się z ciebie nie nabijałam! Lucien…

Słowa wypadają mi z ust w panicznym, piskliwym potoku, a dłonie ślizgają się i szarpią po twardych, nieustępliwych płaszczyznach jego klatki piersiowej… Serce mam teraz jak uwięzionego ptaka, tłucze się o żebra, i ledwie słyszę własny głos przez dudni...