Rozdział 42 BÓL I POKUTA

Zimne, bezlitosne srebro kołysze się leniwie na palcach Vaeli, kiedy podchodzi do mnie bliżej, a na jej wargach znów pojawia się ten nikczemny uśmiech, jakby delektowała się prywatnym żartem.

Potrząsa nim ponownie, a ostry brzęk metalu jest uderzający i w cichym cmentarzu rozlega się zbyt głośno.

...