Rozdział 65 DZIKUSY!

Wstrzymuję oddech, gdy odstawia kielich na ciężki dębowy stół z głuchym, pustym stuknięciem, a jego szczęka się zaciska, kiedy srebrne oczy wwiercają się w moje. Niedbale zakręca winem w kielichu...

— Żołnierze, których wysłałem po jego ciało, powinni wkrótce wrócić... — ciągnie chłodno. — Kiedy zo...