Rozdział 89 „GŁOWA” NA OBCASACH

Moje jęki robią się coraz głośniejsze i coraz bardziej nie do opanowania, odbijają się echem od ścian i sufitu, kiedy ściskam Luciena mocniej. — Błagaj o pozwolenie, niewolnico… — rozkazuje Lucien, a jego głos jest ciemną, szorstką wibracją przy moim gardle, gdy jego pchnięcia stają się oślepiająco ...