Rozdział 24

Amelia siedziała przy ogromnym oknie, palcami sunąc po gładkim lakierze naszyjnika – cichej kotwicy, która trzymała jej nerwy w ryzach.

Przez dłuższy czas jedynym dźwiękiem w pokoju był rytmiczny szelest pióra sunącego po papierze, gdy przelewała swoją kompozycję na kolejne linijki nut.

Zatrzymała...