Rozdział 112

Eileen

Trzeciego poranka w przychodni świt był zimny i nieruchomy. Obudziłam się z mętnym niepokojem – takim, który siada gdzieś nisko w brzuchu i za nic nie chce się rozproszyć. Przez więź czułam, jak Regis budzi się wiele mil dalej – dalekie ciepło, które uspokajało mój oddech, nawet gdy zmartwie...