Rozdział 158

Eileen

Zostałam z Niną, aż jej szloch w końcu przycichł do zmęczonej ciszy, a oddech wyrównał się na moim ramieniu. Kiedy pomogłam jej się położyć, ścisnęła w dłoni chusteczkę po matce jak ostatnią deskę ratunku, ale w jej oczach pojawiło się coś nowego — nie spokój, nie do końca, raczej pierwsze k...